Even geen tijd

Even geen tijd

Toen ik na de zomervakantie van 2017 mijn eerste blog schreef, had ik mij voorgenomen om ongeveer om de drie weken een blog te schrijven. Dat is best ambitieus, zeiden collega’s die kennelijk eerder bestuurders hadden meegemaakt waarbij de harde realiteit van alledag weinig overliet van hun goede voornemens. Ik trok mij daar niets van, en tot begin van 2018 hield ik mij vrij redelijk aan het driewekelijkse schema.

Maar nu dateert mijn laatste blog al weer van drie maanden geleden en kan ik moeilijk ontkennen dat ik mijn eigen voornemens niet ben nagekomen. Het is inderdaad de harde realiteit geweest die mij de afgelopen maanden zo in beslag heeft genomen dat dat kleine moment van reflectie - want dat is het schrijven van een blog natuurlijk - er gewoon niet meer in zat. Ik kwam er gewoon niet aan toe.

Twee plannen

Laat ik eerlijk zijn. Ik had ook niet echt een idee hoeveel inspanningen en denkwerk het kost om alle partijen actief te betrekken bij twee Ondersteuningsplannen 2018-2022 – één voor primair onderwijs en één voor voortgezet onderwijs-, die eens in de vier jaar moeten worden vastgesteld, en waaronder alle relevante partijen hun handtekeningen moeten zetten. Ik schreef mijn vorige blog, eind januari toen we een startbijeenkomst hadden gehad. In grote lijnen waren we het in Almere eens over de richting, schreef ik. Het gaat er nu om er verder invulling aan te geven.

Dat hebben we de afgelopen drie maanden intensief gedaan. Met scholen, met ouders, met leerkrachten en docenten, met gemeente en jeugdhulp. Dan blijkt het algemene uitgangspunt – ‘alle kinderen moeten succesvol naar school kunnen gaan, waarbij ze zo lang en goed mogelijk een passende plek vinden binnen het reguliere onderwijs en alleen als het niet anders kan in het speciaal onderwijs terecht komen’ - in de praktijk tot heel veel discussies te leiden. Hoe inclusief willen we eigenlijk zijn? Wat is exclusiviteit nu eigenlijk precies? Hoe ondersteun je nu leerkrachten het beste?  Welke modellen of arrangementen passen daarbij het beste? Wat betekent het toenemende tekort aan leerkrachten en docenten voor passend onderwijs? Hoe investeren we in innovatie bij teruglopende middelen?Ondertekening OP

Discussies en antwoorden

Definitieve antwoorden zijn natuurlijk niet goed mogelijk maar we zijn in de uitwerking en ambities wel een paar stappen concreter geworden. De handtekeningen staan nu onder de Ondersteuningsplannen, de eindversies liggen bij de inspectie. De formele klus is geklaard, maar het inhoudelijke debat is natuurlijk niet voorbij. Dat gaat natuurlijk gewoon verder, dat moet ook verder gaan, omdat de discussies die met het opstellen van de Ondersteuningsplannen gevoerd werden precies nodig zijn en verder gevoerd moeten worden om de Almeerse ambities ook echt handen en voeten te geven.

Inspectie

Het werken aan een goed Ondersteuningsplan is niet het enige dat me van mijn blog-voornemens afhield. In dezelfde periode meldt zich ook de inspectie om onze resultaten van het Samenwerkingsverband Voortgezet Onderwijs te waarderen en te beoordelen. De inspectie voor het speciaal onderwijs kondigt een bezoek aan bij alle drie de scholen van onze Stichting Almere Speciaal. Ook het Ortho Pedagogisch Didactisch Centrum (OPDC) mag zich op een inspectiebezoek  verheugen, hetzelfde geldt voor het Taalcentrum, waarvan zowel primair als het voortgezet onderwijs worden geïnspecteerd. En wil de inspectie ook ASG-scholen bezoeken om te zien hoe passend onderwijs in de schoolse praktijk van het regulier voortgezet onderwijs vorm krijgt.

Dit is allemaal niet onverwacht. Het is geen overvalstrategie van de inspectie; ze komen gemiddeld om de vier jaar langs en we zijn dus gewoon weer aan de beurt. Maar het is wel veel werk als het allemaal zo snel op elkaar volgt. Nu kun je natuurlijk zeggen: als je goed bent heb je niets te duchten, en dat is ook zo. Maar toch gaat zo’n bezoek je niet in de koude kleren zitten. Je moet er het nodige materiaal voor aanleveren, zaken klaarzetten en je weet maar nooit welke onverwachte situaties zich tijdens het bezoek voor zullen doen. Het is toch een beetje examen doen, en daar hoort nu eenmaal een gezonde portie examenvrees bij, ook al zegt de inspectie zelf dat dat nergens voor nodig is. We zijn op het moment dat ik dit schrijf zo’n beetje halverwege. Tot nu toe is alles naar tevredenheid van scholen, samenwerkingsverband en inspectie verlopen, maar we zijn er nog niet helemaal. We hebben nog een paar bezoeken te gaan en in juni een afsluitend gesprek.

Uiteindelijk zijn er zo’n vijftien inspecteurs die de afgelopen en komende maanden het Almeerse onderwijsveld doorlicht(t)en, waardoor zij met elkaar een geweldig beeld hebben hoe het onderwijs er voor staat. Het zou helemaal geen slecht idee zijn om hen een keer bij elkaar te brengen en met hen in gesprek te gaan over zaken die – los van de afzonderlijke beoordelingen van verschillende scholen – hen zijn opgevallen en waar wij in Almere met elkaar op moeten letten en vooruitgang kunnen boeken. We zouden hun ervaringen dan nog naar een iets hoger plan kunnen tillen, wat een mooie en leerzame afronding zou kunnen zijn van een intensieve periode.

Beloofd: tot over 3 weken

Hopelijk heeft u er nu enig begrip voor dat ik mijn belofte niet ben nagekomen. Het was zo druk met al deze eens-in-de-vier-jaar-activiteiten dat ik soms het idee heb dat ik straks als alles voorbij is tijd over heb. Dat is een illusie natuurlijk; de onderwijspraktijk levert elke dag weer kwesties op waar we ons druk over moeten maken. Maar waar ik in ieder geval meer tijd voor zal krijgen is gewoon weer elke drie weken een blog schrijven. Dat heb ik u en mezelf beloofd, dus dat gaan we doen. Tot over drie weken dus.

> de blog als pdf

 

Hetty Vlug

"Hetty Vlug blogt over haar ervaringen en inzichten als directeur van de coöperatie Passend Onderwijs Almere en bestuurder van Almere Speciaal, het Taalcentrum en het OPDC."



Terug